Teatr Polniański

Stary album. Kilka pożółkłych fotografii. Medalik, którego właściciel nie rozstaje się z nim od dzieciństwa. I historia, o której przez dziesięciolecia było zbyt cicho.

"Ku pamięci - Wołyń" to poruszający spektakl opowiedziany z perspektywy Stanisława - starszego człowieka, który jako siedmioletni chłopiec przeżył dramat Wołynia. Kiedy jego wnuki przypadkiem odkrywają rodzinny album, niewinne dziecięce pytania otwierają drzwi do świata, który miał już na zawsze pozostać zamknięty. Z kolejnych fotografii wyłania się zwyczajne życie: dom, rodzice, siostra Marysia, zapach chleba, pola, sąsiedzi i dziecięce marzenia. A potem pojawia się lęk. Szepty dorosłych. Noc. Ogień. I wydarzenia, których dziecko nie powinno nigdy zobaczyć.

To nie jest jednak wyłącznie opowieść o zbrodni. To historia o pamięci, która przechodzi z pokolenia na pokolenie, o człowieczeństwie wystawionym na najcięższą próbę, o tych, którzy zabijali, ale również o tych, którzy - ryzykując własne życie - ratowali swoich sąsiadów. Spektakl nie ucieka od prawdy, ale nie prowadzi widza ku nienawiści. Stawia znacznie trudniejsze pytanie: co zrobić z pamięcią o krzywdzie, aby nie pozwolić, by stała się kolejnym źródłem zła? Muzyka, taniec, obraz i słowo prowadzą widza przez świat, który najpierw tętni życiem, potem rozpada się na oczach siedmioletniego chłopca, by po latach powrócić w jego wspomnieniach. Z każdą sceną historia Stanisława przestaje być tylko historią jednej rodziny. Staje się głosem tych, którzy nie mogli już opowiedzieć własnej.

Czy można przebaczyć, nie zapominając?
Czy pamięć może ocalić, zamiast dzielić?

I co jesteśmy winni tym, po których nie zostały nawet groby?

"Ku pamięci - Wołyń" to spektakl o tym, że historia nie kończy się wtedy, gdy gasną płonące domy. Żyje w tych, którzy przeżyli. W ich dzieciach. W kolejnych pokoleniach. I w naszym wyborze, czy zechcemy jej wysłuchać. Bo czasem najważniejsze historie zaczynają się od prostego pytania dziecka: "Dziadku... dlaczego płaczesz, kiedy oglądasz swoje dzieciństwo?"

A odpowiedź potrafi zmienić sposób, w jaki patrzymy na przeszłość -- i na drugiego człowieka.